Als we blijven wachten tot een ander het regelt, wordt het niet geregeld.

Ik werk al mijn hele beroepsleven in de Nederlandse zorg. Van binnenuit zie ik dat de zorg vastloopt: personeel dat opdroogt, wachtlijsten die niet meer korten, kosten die de collectieve portemonnee overstijgen. De boodschap is onmiskenbaar — wij, de aanstaande ouderen, zullen steeds meer zelf verantwoordelijk zijn voor onze eigen zorg en woonvorm.

Tegelijk zie ik in mijn omgeving een tweede probleem groeien: eenzaamheid. Het is stil aan het worden bij mensen die vroeger middenin het leven stonden. Alleen wonen is niet altijd zelfstandig wonen — en zelfstandig wonen hoeft niet alleen te zijn.

En dan is er nog de financiële kant. Het geld dat op latere leeftijd naar verzorgings- en verpleeghuizen wegvloeit, is geld dat verdampt. Ik denk dat het veel solidairder en verstandiger is om dat vermogen om te zetten in iets tastbaars — een woonvorm waar je zelf van geniet, en die je kunt nalaten.

de Knar is ontstaan uit gesprekken met leeftijdsgenoten die zich dezelfde zorgen maken. De naam is bewust nuchter: knar, zoals in "grijze knar". Geen wollige termen, geen zorgtaal. Gewoon zelfstandige mensen die samen iets goeds willen bouwen — voordat het te laat is om er zelf nog van te profiteren.

Zoekt u contact met mij persoonlijk? Dat kan via de contactpagina. Ik reageer op alle serieuze berichten.